Abstract
De ontwikkeling van ultragevoelige biosensoren is essentieel voor vroege ziekte diagnose en milieumonitoring. Plasmonische nanodeeltjes (NP's) in NP-gebaseerde sensoren treden hierbij op als optische of elektrochemische transducers die gebruik maken van plasmonische versterking om signalen te versterken. Hoewel versterking op ensemble-niveau goed begrepen is, blijft een kwantitatief begrip van de nabije velden die moleculaire activiteit aan het metaal-molecuul grensvlak aandrijven beperkt. Dit werk oogt een direct verband te leggen tussen de eigenschappen van gelokaliseerde elektromagnetische velden en de prestaties van bioassays versterkt door NP's. Met de laser-(S)TEM opstelling bij EMAT zal ik sEEGS implementeren om bij gouden nanosterren overlappende plasmonische modes te ontrafelen en "hot-spot" veldversterkingen te kwantificeren. Ik zal gefunctionaliseerde NP's onderzoeken in grafeen vloeistofcellen om de ligandarchitectuur te karakteriseren. Door sEEGS te combineren met elektromagnetische simulaties wordt de invloed van ligandschillen op plasmonische demping en ruimtelijke uitspreiding onderzocht. Tot slot zal een evaluatie worden uitgevoerd van op bioassays gebaseerd op NP-versterkte fotosensibilisatoren, door het meten van singletzuurstofopbrengsten en het uitvoeren van lichtgestuurde chronoamperometrie, waarmee voorspellende ontwerpregels voor de rationele ontwikkeling van plasmonversterkte detectiemethodologieën zullen worden ontwikkeld.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Financiering
Project type(s)