Abstract
Dit project onderzoekt de katholieke kerk als een narratieve en hermeneutische gemeenschap, waarin narratieven functioneren als theologische, institutionele en culturele praktijken. Het stelt kritische vragen bij de aannames over narrativiteit die te vinden zijn in recente pauselijke documenten en hedendaags theologisch discours. Het project bouwt voort op, maar gaat ook kritisch in dialoog met het filosofische kader van Charles Taylor, in het bijzonder zijn inzichten over taal, identiteit en het creëren van betekenis. Narrativiteit wordt daarbij niet louter benaderd als een theologisch concept, maar als een structurerend principe met interdisciplinaire relevantie. Narrativiteit is meer dan het eenvoudig vertellen van verhalen: het omvat performatieve, interpretatieve, constitutieve en normatieve dimensies. Binnen de katholieke traditie vormen narratieven de gemeenschappelijke identiteit, reguleren zij gedrag en bemiddelen zij de goddelijke aanwezigheid, vaak met uitsluitende of marginaliserende tendensen. Het onderzoek brengt theologie en filosofie in een constructieve dialoog, en betrekt daarnaast recht, literatuur en geschiedenis om te laten zien hoe narrativiteit functioneert over en doorheen de verschillende disciplines heen. Zo draagt dit onderzoek bij aan een dieper begrip van de rol van narrativiteit in het vormgeven van zowel religieus als cultureel zelfverstaan, door verschillende benaderingen te belichten en inclusieve wegen vooruit te verkennen.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Financiering
Project type(s)