“Het land van melk en honing�, “vijgen na Pasen�, “smulpapen�: we denken zelden aan religie wanneer we het over eten hebben, en toch speelde voedsel de voorbije eeuwen een belangrijke rol in de katholieke cultuur. Het fungeerde als verleiding of redding in verhalen, bracht gelovigen (en God) samen, werd gebruikt bij verzorging en gaf christelijke feesten hun smaak. De tentoonstelling Goddelijke gerechten volgde de weg van het voedsel van de tuin tot op het bord, aan de hand van bronnen uit de vijftiende tot en met de twintigste eeuw. In de tuin van Eden, het aardse paradijs van het Ruusbroecgenootschap, kwam aan bod hoe de verschillende brontypes uit de bibliotheek deze geschiedenis helpen traceren, van incunabelen en devotionele prenten tot pestboeken met recepten. Op de mirakelmarkt stonden sappige verhalen over voedsel in de Bijbel en de heiligenlevens centraal, aangevuld met een quiz voor wie de smaak te pakken kreeg.

Vervolgens keken we in Martha’s keuken in de potten van zeventiende-eeuwse begijnen en brachten we ritme in de eetpatronen van de gelovigen, met een voortdurende afwisseling van vasten en vieren. In Samen tafelen schoven bezoekers ten slotte mee aan voor de maaltijd, samen met kloosterlingen, Bijbelse figuren en ‘gewone’ gelovigen. Ze ontdekten hoe in het dekken van de tafel religieuze lessen verscholen konden zitten en hoe samen eten mensen kon verbinden. De tentoonstelling was een voorsmaakje van het gelijknamige kookboek van het Ruusbroecgenootschap, dat het religieuze erfgoed uitgebreider serveert.

Van de expo Goddelijke gerechten werd een virtuele tour gemaakt, die nog steeds te bezoeken is.