Lijf en Leden onderzocht hoe het menselijk lichaam in de christelijke cultuur een middel werd om het goddelijke te benaderen. Aan de hand van stukken uit de collectie van het Ruusbroecgenootschap, waaronder relikwieën van de eerste, tweede en derde graad, ex-voto’s en devotionele objecten, toonde de tentoonstelling hoe gelovigen vanaf de middeleeuwen hun lichaam inzetten, hoe wonderlijke lijven inspireerden en hoe stoffelijke resten ook na de dood krachtige aanspreekpunten bleven.

De tentoonstelling was opgebouwd rond drie lichamen. Het miraculeuze lichaam behandelde genezingen, stigmata en andere wonderlijke fenomenen, van Christus tot de 19e-eeuwse Belgische gestigmatiseerde Louise Lateau. Het bewaarde lichaam stond stil bij heiligen wier lichaam niet verging en bij de praktijk om lichamen volledig of in stukken te bewaren. Het afwezige lichaam ten slotte toonde hoe lichamen sporen nalieten in zweetdoeken, lengtematen, kleding en ex-voto’s. Ook Jan van Ruusbroec kwam aan bod, met zijn waarschuwingen over te grote zinnelijkheid en het bewogen lot van zijn stoffelijke resten. Bezoekers konden bovendien zelf een ex-voto maken.